Przeminą w końcu te czwartki rozsiadające się wygodnie na łóżku zasłanym czerwoną pościelą. Kubek zastygnie w powietrzu, niepełny, niepusty i niepewny przyszłości z kształtu listków herbaty. Zapach wyjdzie trzasnąwszy drzwiami. Już nigdy nie połączy ich wspólna przestrzeń.
Zakochuję się. Tak, znowu o tej porze roku, na przekór chlapie i brudnym ulicom, czuję to uczucie. I w końcu mogę powiedzieć, zakochuję się w sobie samej. Jak dobrze. W końcu będę umiała prawdziwie pokochać kogoś innego, nie rezygnując przy tym z samej siebie.
Jest dobrze, zaczyna się układać, w zasadzie nie mam na co narzekać. Jestem zabiegana od rana do wieczora, wszystko co robię, staram się robić na 100% pozostając przy tym w zgodzie z samą sobą. W KOŃCU to jest dla mnie najważniejsze. Wiem, że wiele razy nie dałam rady, zawiodłam, zaniedbałam, pomimo tego, że zawsze robiłam co mogłam. Jestem tylko człowiekiem. I tylko to można mieć mi za złe…
